..กระดาน...กิโญติน...

[บทความแนะนำตัว]

         นับตั้งแต่จำความได้ เสียงเรียกขานของบิดามารดา ทำให้เรารู้ว่าตัวเองชื่อ “อัฐ” ซึ่งมีที่มาจากทวดที่เลี้ยงมารดามา  ท่านตั้งให้เพราะมีความหมายว่า”เงิน” แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของจะแพ้ชื่อตัวเอง จึงไม่ค่อยมี”อัฐ”ที่ว่าเหลือเก็บสักเท่าไหร่  แถมที่สำคัญคนที่ตั้งชื่อนี้ให้ กลับไม่เคยเรียกเลยสักครั้ง  ท่านเรียกเราว่า “เจ้าอาชูร่า”          ใช่แล้ว...เราคือ “นายอาชูร่า กิโญติน” ลูกคนเดียวของบ้าน ด้วยเหตุที่ว่าเป็นคนเถรตรง ซุกซน ไม่อยู่นิ่ง จึงเป็นแรงบันดาลใจให้บิดา มารดาล้มเลิกความตั้งใจเรื่องลูกคนถัดไปเอาไว้ในกรุ  ปิดฝาแล้วฝังดิน

        ปัจจุบันเราทำงานในโรงเรียนแห่งหนึ่ง สอนวิชาวิทยาศาสตร์และชีววิทยา  ทั้งๆที่ครูวิทยาศาสตร์ควรจะเคร่งขรึม  แต่กลับไม่ใช่เลย  ถ้าจะนิยามถึง “อาชูร่า กิโญติน” คงหาคำมาอธิบายได้ยาก เนื่องจากเป็นคนที่ถูกเรียกว่า”แปลก”แบบเสมอต้นเสมอปลาย  มักอารมณ์ดี (ในเวลาที่คนอื่นอารมณ์ไม่ดี)   เหตุผลส่วนใหญ่ที่มี มักเป็นเหตุผลที่เข้าใจอยู่คนเดียว  ไม่ชอบการอธิบาย เวลาโกรธจะเงียบ เพราะคิดว่าคนๆนั้นคงรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป (แต่แท้จริงแล้ว เขาก็ไม่รู้ตัว) สุดท้ายจึงทำให้ดูเหมือนว่าเป็นคนไม่สนใจ  หรือใส่ใจอะไร   แต่ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่ทำให้กลายเป็นคนที่ไม่มีศัตรู(แบบรู้ตัว)  และที่ว่าแปลก ก็แค่นิสัยที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่เข้าใจเท่านั้น   เรื่องความชอบและงานอดิเรกก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไป  เพียงแต่มันมากมายหลายอย่างเท่านั้น  ด้วยความ(อยาก)เป็นกุลสตรี จึงสนใจการเย็บปักถักร้อยแบบที่หญิงไทย(สไตล์มะกัน)พึ่งมี อย่างโครเช  ครอสติส  นิตติ้ง ส่วนเรื่องเย็บชุนธรรมดา หรือทำกับข้าวเรียกได้ว่า..ไม่เป็นสับปะรด   ชอบศิลปะ รักการวาดภาพ การขีดเขียน  ถ้าให้ทำอะไรที่ใช้จินตนาการไร้รูปแบบยิ่งถนัด การอ่านหนังสือ ถือว่าเป็นชีวิต ถ้าไม่มีให้เลือกแม้แต่กล่องยาสีฟันก็ขอให้ได้อ่าน  เหตุเกิดจากคำชมของครูสมัยอนุบาล ทำให้สนใจ(เรียกว่า บ้าเห่อ)กับการอ่านมาก  เริ่มจากการ์ตูนญี่ปุ่นตาหวาน  พัฒนาไปเป็นนิยาย 12 บาท เมื่อหมดบ้านก็ลามไปหนังสือเรียนบ้าง หนังสือจิตวิทยา   ปรัชญา  และอื่นๆอีกมากมายกลายเป็นหนอนหนังสือตัวอ้วนๆไป  จากการอ่านนำไปสู่การเขียน ชอบบรรยาย  เขียนได้เรื่องบ้าง ไม่ได้เรื่องบ้างคละเคล้ากันไป  ไม่หมดเพียงเท่านี้งานอดิเรกที่เหมาะสำหรับคนสุนทรีย์คงหนีไม่พ้นเรื่องดนตรี  ไม่รู้ว่าเพราะคลุกคลีกับดนตรีที่โบสถ์ตั้งแต่เด็กบ่อยหรือเปล่า ทำให้กลายเป็นคนหลงใหลในเสียงดนตรี จึงหันไปเล่นเครื่องดนตรีหมายจะเอาดีให้ได้ แต่ทว่าสวรรค์ไม่เป็นใจ  ทำให้หลังจากที่ออกจากดุริยางค์ตอนมัธยมก็ไม่ได้แตะต้องเครื่องดนตรีอีก อย่างไรก็ตามไม่ทิ้งเสียงดนตรี เล่นไมได้ ร้องก็ยังดี   ทุกวันนี้ก็เป็นผู้ช่วยดูแลนักขับร้องของโรงเรียน  แม้คนดูแลจะเสียงเพี้ยน แต่นักร้องประสานเสียงของโรงเรียนก็รุ่งโรจน์  และที่ลืมไม่ได้คือความสนใจในประเทศญี่ปุ่น ถ้ายังไม่ลืมว่าหนังสือช่วงแรกๆที่อ่านคือการ์ตูนญี่ปุ่น  เมื่ออ่านก็เริ่มชอบในวัฒนธรรม ศึกษาธรรมเนียมประเพณี ไปจนถึงภาษา มุ่งมั่นจะเรียนให้ได้ดีกับภาษาญี่ปุ่น  แต่ดันได้“D”มาแทน ..เศร้า.. แต่อย่างไรก็ยังรักและหลงใหลในวัฒนธรรมของแดนอาทิตย์อุทัย แม้กระแสจะหายไปจากประเทศไทยแล้วก็ตาม

         ข้างต้นเป็นเพียงน้ำจิ้มของความสนใจ และงานอดิเรกอันมากมายของมนุษย์ที่ชื่อ อาชูร่า กิโญติน ด้วยความชื่นชอบที่หลากหลาย ทำให้ดูเหมือนในแต่ละวัน ช่างมีอะไรมากมายให้ได้ทำ เวลา 24 ชั่วโมงดูเหมือนจะไม่เพียงพอ  แต่ถ้าลองให้นึกคำนิยามออกมาจริงๆ ดูเหมือนวลีสั้นๆที่ว่า “เหมือนเป็ด”จะอธิบายได้ดีที่สุด   อาชูร่าคนนี้ ทำได้ทุกอย่าง  แต่...ไมได้เรื่องสักอย่างจริงๆ   ....เซ็งเป็ด

  ...ปล...

แอบเศร้า ที่ไม่เห็นตัวเองในหน้าแรกแหะ

แต่ก็เอาเถอะ..จะไม่หยุดหรอกนะ  

แบบว่า..กัวไม่ได้กินข้าวไข่เจียว (อ้างอิงจาก Blog OyosunAn..)

ขอบคุณทุกท่านขอรับ..แล้วพบกัน ที่กระดานแผ่นต่อไป