[Dj: yamato nadeshiko] กฎรัก สุดหักใจ part I
posted on 10 Dec 2010 16:14 by giyootin in Doujinshi
ผลงานจากเรื่อง yamato madeshiko shichihenge
หรือชื่อไทยคือ หนุ่มหล่อเฟี้ยวแปลงโฉมสาวขอรับ 
ตอนนี้ การ์ตูนเรื่องนี้มีการทำเป็นละคร แสดงนำโดย kazuya kamenashi วงKattun นั่นเองคร๊าฟฟ
ในที่นี่ ข้าน้อยได้จับเอา ตัวเอกจอมเจ้าชู้ (โมริอิ รันมารุ) และตัวเอกจอมเนียบ (โอดะ ทาเคนาง่า)มาคู่กันขอรับ
ว่าแล้วก็....ลองไปบริโภคดูนะขอรับ...Douzo!!
[ YAMATO NADESHIKO SHICHIHENGE FICTION...]
「… กฎรัก สุดหักใจ …」
[ ODA TAKENAGA x MORII RUNMARU ]
Story by : Diragreyshi GiyoO[Tin]
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
เครียดครับเพ่น้องคร๊าบบ..อย่างนี้ต้องหาอารายคลายเครียด….( -/////- )
*^* GiyoO[Tin] *^*
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
ฤดูใบไม้ผลิ...ฤดูที่ชีวิตทุกชีวิตแจ่มใส
ต้นไม้ผลิดอกออกใบ..ผีเสื้อหลากสีสดใสออกบินอวดปีกสีสดใส
ทั้งๆที่น่าจะมีความสุข... แต่ทำไม....
ทำไมคนอย่างช้านจะต้องเจออารายแบบนี้ด้วยยยยยย.......
( ว๊ากๆๆๆๆๆๆ.... /( >M< )\...)
***************************
PART…I
“ ยะ... หยุด ”
“ หยุดนะ..โอดะ ทาเคนาง่าาาาา ”
****ย้อนหลังไปหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้า****
“ ฮะๆ ฮะๆ”
เสียงหัวเราะสดใสดังระงม บรรดาสาวงามแห่เข้ามาชื่นชมท่านชายแห่งตระกูลโมริอิที่โด่งดัง
งานเลี้ยงฉลองอายุครบ 15 ปีของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลโมริอิถูกจัดขึ้นอย่างอลังการ
ท่ามกลางบรรดาแขกเรื่อจากหลากหลายวงการ ไม่เว้นแม้แต่ตระกูลโอดะ ตระกูลเก่าแก่ของญี่ปุ่น
ใช่ !... ไม่เว้นแม้แต่ตระกูลโอดะ
“ ไร้สาระกันจริงๆ... กะอีแค่อายุครบ 15 ปี ไม่น่าทำให้ใหญ่โตไว้รอฉลองความเป็นผู้ใหญ่ไปเลยทีเดียวไม่ได้รึไง”
เจ้าของเสียงฮึดฮัดขัดใจเล็กๆนี้คือ บุตรชายของตระกูลโอดะ
ขณะเร่งรีบพาร่างอันอ่อนเยาว์(?)ของตัวเอง เข้าสู่ตัวงานในโรงแรมแห่งหนึ่งของตระกูลโมริอิ
...จะพอใจได้อย่างไร..เมื่อท่านชายทาเคนาง่าถูกตามตัวด่วน..
..ขณะกำลังเข้าสอบประเมินผลของโรงเรียนกวดวิชา..
...เวลาที่ทุ่มเทอ่านหนังสือทั้งหมด..หายไปในพริบตาเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา...
... ให้มาฉลองงานวันเกิดของลูกชายคนรู้จักอย่างกะทันหัน..
ทำให้ต้องกระหืดกระหอบลากสังขารมาแบบรวดเร็วด้วยไม่อยากขัดใจบุพการี
...ทั้งๆที่วันนี้ จะได้เลิกเร็วแล้วแท้ๆ...
…ทั้งๆที่วันนี้ น่าจะได้ไปซื้อหนังสือออกใหม่แท้ๆ
...ทั้งๆที่วันนี้ น่าจะได้ทำอะไรอีกหลายๆอย่างแท้ๆ..
นึกโวยวายในใจ จนที่สุดก็หยุดฝีเท้าเมื่อพาตัวเองมาถึงที่หน้าประตูห้องจัดงาน
ซึ่งบัดนี้ภายในคลาคล่ำด้วยผู้คนจำนวนมาที่มาเฉลิมฉลองกับงานวันเกิดของบุตรชายตระกูลโมริอิ
“ สวัสดีครับ ค่ำคืนนี้ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ได้ต้อนรับทุกท่าน”
เสียงกล่าวเปิดงานดังขึ้น ดึงความสนใจของผู้คนให้ไปอยู่ที่เวทีกลางที่ประดับไปด้วยดอกไม้นานาชนิด
“ และสำหรับคืนสุดพิเศษนี้ ลูกชายผมก็อายุเหมาะสมแล้ว ผมจะหาคู่หมั้นคู่หมายให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของผม”
..เสียงอืออึ้งตอบรับคำพูด...
“ พะ..พ่อ”
โมริอิ รันมารุหันควับ เมื่อได้ยินคำกล่าวของบิดา
....เฮ้ยๆ...ไม่ได้ๆ ไม่ได้นะครับ..พ่อออ..>M<.. ..ถ้าผมมีคู่ไป สาวๆที่เหลือจะทำยังไงละครับ...พ่อออ..=.=!!
แต่ดูเหมือนการตัดสินใจของผู้นำตระกูลจะเด็ดเดี่ยวจนไม่อาจขัด(ได้ทัน)เสียแล้ว
“ และผู้ที่โชคดีจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกับตระกูลโมริอิคือ..”
ไม่รู้ว่าทำไม แต่เสียงภายในเซ็งแซ่ขึ้นทุกขณะ โอดะ ทาเคนาง่า สูดหายใจลึก ขณะจัดทรงผมให้เข้าที่
ปาดเหงื่อที่ซึมนิดที่หน้าผาก ก่อนจะจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ เอื้อมมือเปิดประตูเข้าไปในงาน
“ คนที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้เป็นคนที่ 2500”
..ปุ้ง!...ปุ้ง!!!!.. เสียงบอลลูนไชโยระเบิดบุ้ม... ริบบิ้นร่วงหล่นบนตัวผู้โชคดี
“ เฮ้~!!!”
เสียงไชโยโห่ร้องยินดีกับผู้โชคดีที่ยืนจังงังราวกับถูกสาป
“ O_o...หา~!!!”
********************************
โมริอิ รันมารุ...เจ้าของฉายาที่รักของภรรยาชาวบ้าน
กำลังจะตกอับเพราะคำพูดของบิดาที่ดุจสายฟ้าฟาดมากลางดงกุหลาบ
“ มะ..หมั้น”
หน้าขาวเนียนซีดเผือด...และซีดเผือดลงไปถนัดตา เมื่อคู่หมั้นหมายนั้น คือ...
“ โอดะ ทาเคนาง่า”
...TT^TT…
**********************
ที่รักของภรรยาชาวบ้านจะต้องมาสิ้นลาย กับผู้ชายหรือเนี่ย ไม่น๊า.....
แค่คิดน้ำตาก็ตกในแล้ว
รันมารุ ปล่อยสายน้ำไหลผ่านตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ล้างคราบไคลเหงื่อออกจากกาย
ขณะใช้สมองคิดถึงเรื่องราวที่พึ่งผ่านมา
...ถ้าเราไม่ตกลง พ่อก็จะหาคู่หมั้นใหม่มาให้อีกอยู่ดี...
...ไอ้หมอนี่มันก็ผู้ชายเหมือนกัน...คงไม่อยากได้ผู้ชายเป็นสามีหรอก..
...ไม่เลวดีเหมือนกัน...เอาเป็นว่า ตกลงรับไปกับพ่อเลย แล้วเคลียกับเจ้านี่กันทีหลังก็ไม่เลว..
เมื่อใช้คิดสมองถี่ถ้วนดี โมริอิ รันมารุ พลัดขึ้นจากน้ำ กระชับเสื้อคลุมกาย ผูกชายเรียบร้อยก่อนเดินออกไปเจรจา
สายตาเพ่งพิศไปยังชายที่นั่งอยู่ขอบเตียง แม้จะสวมสูทที่ไม่ทั้งเสื้อคลุมตัวนอก และ เนคไท
แต่นั่นก็ไม่ทำให้ร่างนั้นดูดีน้อยลงเลย
“ นายนี่หุ่นดีใช่เล่นนะ”
เสียงจากห้องน้ำดึงความสนใจ จากสายตาเย็นชามาที่ตนได้
“ นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน”
น้ำเสียงเย็นสงบ เอ่ยเบาแต่หนักแน่น ราวกับจะบอกว่า..ต้องการคำอธิบาย..
“ เอาน่า ไหนๆก็ไหนๆแล้ว..เรามาตกลงกันดีกว่า โอดะ ทาเคนาง่า”
มือสีขาวเนียน กลิ่นหอมอ่อนๆจากสบู่ลอยมาเตะจมูกของอีกฝ่าย สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองลึกในดวงตาสีนิลของอีกฝ่าย
“ ถ้าฉันปฏิเสธตอนนี้ พ่อก็คงหาเรื่องมาจับคู่ให้ฉันอีก”
ฝ่ามือน้อยๆซุกซน ไม่แพ้สายตาที่ลามเลีย เสน่ห์ที่ไม่ว่าสาวไหนก็อ่อนระทวย
โมริอิ รันมารุ กำลังหว่านเสน่ห์ใส่โอดะ ทาเคนาง่า ผู้เย็นชา
“ แล้วไง..”
“ นายจะให้ฉันยอมรับ และแต่งงานกับนายหรือไง โมริอิ รันมารุ”
เสียงเรียบๆ ทุ่มหู มือเรียวของทาเคนาง่าจับสัมผัสใบหน้าเนียนของอีกฝ่ายที่กำลังส่งสายตาแสนหวานใส่เขา
“ มันก็ไม่ขนาดนั้น เราตกลงร่วมกัน ตอนนี้ นายคบกับฉัน เราจะได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย”
มือที่เคยซุกซนของรันมารุ รวบฝ่ามือใหญ่ของทาเคนาง่า ก่อนจะลูบไล้มือนั่นด้วยฝ่ามืออีกข้าง
กายที่ร้อนผ่าว เริ่มก่อให้เกิดอารมณ์แปลกขึ้นในใจของคาสโนว่านาม โมริอิ รันมารุ
“ หึ” ทาเคนาง่าหัวเราะในลำคอ ก่อนจะหยุดการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายด้วยสายตา
“ ฉันมองไม่เห็นประโยชน์ที่จะได้จากการกระทำครั้งนี้เลย...ท่านชาย”
รันมารุหลบสายตาแหลมคม ก่อนจะยิ้มบางๆ ผลักร่างทาบทับอีกฝ่ายให้นอนลง
“ สิ่งที่นายต้องการ บวกกับความหรรษาที่สุดในโลก..♡..”
ริมฝีปากบางประกบลงบนปากอีกฝ่าย บดบี้รุนแรงสลับอ่อนเบา ลิ้นอุ่นๆเลียไล้ริมฝีปากอีกฝ่าย ขบเม้มให้เผยอรับ
ทันทีที่ริมฝีปากเปิดช่องว่าง ลิ้นเปียกชื้นสอดเข้าหมายปลุกเร้าอารมณ์อีกฝ่าย แต่เหตุการณ์กลับพลิกผัน
เมื่อลิ้นที่สอดแทรกเข้าหาความหวาน ถูกรสจูบที่ลุ่มร้อนและรุนแรงกว่า รุกเร้าจนอ่อนแรง
จังหวะที่ไร้เรียวแรงและการต่อต้าน อีกฝ่ายพลิกเกมส์ กลับมาอยู่ด้านบน
สิ้นรสจุมพิตร่างก็อ่อนระทวยไร้เรียวแรงอยู่ด้านล่าง
“ ก็ไม่เลวทีเดียว”
สิ้นเสียงทุ้ม ทาเคนาง่าไม่รอให้อีกฝ่ายหายจากอาการพริ้งเพริศ บรรจงมอบความหรรษายามค่ำคืนให้แก่อีกฝ่าย
สมดังที่ใจปรารถนา ดังที่ใจต้องการ เป็นของตอบแทนการถูกผูกมัดไว้ต้วยข้อเสนอของอีกฝ่าย
“ งั้นขอร่างกายของนายแล้วกัน...โมริอิ รันมารุ”
...ก่อนทีจะได้สติ ก็แทบเสียสติ เมื่อคนที่เป็นภรรยา หาใช่อีกฝ่ายไม๊..
“ ยะ... หยุด ”
“ หยุดนะ..โอดะ ทาเคนาง่าาาาา ”
To be continuous ..Part II
เป็นคำเตือนแต่ทุกท่านนะขอรับว่า....
ตอนต่อๆไปของเรื่องนี้..... เลือดกำเดากระชูด ตลอดแน่นอน....
อ๊าก...ทำไมข้าน้อยถึงได้หื่นขนาดนี้ ง๊าววว...
edit @ 10 Dec 2010 16:36:14 by Giyo♡[Tiん]